“इश्श .. आहो आधी ऐका तर खारं “…

एक टुमदार घर असावं
त्याला लागून बगीचा,
एक आरामशीर झोका
ज्यावर बसून सुचतील कविता..

बगीच्यात आपल्या
सिनेमातल्या सारखी छत्री,
संध्याकाळचा खाऊ खायला
अशीच जागा बरी..

खास एक खिड़की
त्याला मुलायम पडदा,
खिडकित बसून
पहु पावसाळ्याचा नजराणा..

देवघर आपलं
शांततेचा प्रतिक,
सर्वांचे नमस्कार
इश्वाराला समर्पित..

ड्रोइंग रूम मधे
करू गेस्ट ला वेलकम,
तिथे नको मला
टीवी ची अड़चण..

टीवी साठी एक मोठा
हाँल आपल्याला हवा,
पॉप-कोर्न खात घेऊ
मोठ्या स्क्रीन ची मजा..

एका खोलीत मात्र
सितार पेटी तबला,
संगीताच्या माध्यमातून
जोपासू घराण्याची परंपरा..

स्वयंपाक घरात आपल्या
बनतील एक से एक पदार्थ,
तब्बेत ठंठणीत हवी
त्यातच खरा जीवनाचा सार्थ..

दररोज व्यायामाला
स्फूर्ति तर हवीच,
त्याचबरोबर सेपरेट
खोली सुद्धा हवी..

नाहणीघरत आमच्या ह्यांना
बाथ-टब हवा,
मेकप साठी मला
नक्षी असलेला आरसा..

एका खोलीत करेन
मेडिटेशन आणि योगासन,
तिथे नको मला
कोणाचा डिसटरबंस..

प्रशस्थ गच्चीत
घेऊ सर्व रुतुंची मजा,
पौर्णिमेच्या चांदण्यात
तारकांशी गप्पा..

नको ते सामान दडपायला
स्टोर रूम हावी,
घराची साफ़-सफाई
मग किती किती सोपी..

सगळ आहे परफेक्ट
करू स्विमिंगपूलच अँडीशन,
मजा येइल भारी
नको सबस्ट्रैकशन ..

“किती छान कल्पना आहे, नाही का ? या कवितेचा शेवट कसा करू?”.. मी

“ऐक..” आमचे हे बोलले …

“मीच तुझी कविता पूर्ण करतो “

“नीट कान देऊन ऐक.. बाघ कशी मस्त RHYME  करतो “

घरात अश्या
नाही दुखांना जागा,
वाट कोणाची पाहता
चला बँक लुटायला..

गौरी कोतवाल-पांडे २०-०८-२००९